En toen werd ik vanmorgen gebeld door één van mijn klasgenoten.

Op de website staan de examencijfers.
Heb jij al gekeken?

Nee, ik had nog niet gekeken, dus snel inloggen …

En, geslaagd?
Wat heb je?

Een ACHT, SUPER GESLAAGD!!!

Heerlijk, nu nog even wachten totdat het diploma in de bus valt. En vanavond lekker uit eten om het te vieren. Ik denk dat we maar naar Gaudi’s gaan aan de Kapelstraat in Apeldoorn. Daar kun je zo lekker tapas eten bij de openhaard.

Op 12 januari a.s. is er nog een schriftelijk examen over alle drie de modules samen. We mogen onze boeken erbij houden. Gelukkig maar want ik heb gehoord dat het vorige examen erg moeilijk was en dat daar maar heel weinig kandidaten voor geslaagd zijn.

Nog even leren dus, de eerste dagen van 2008. En dan na 12 januari zes weken wachten op de uitslag. Ik vond het leuk om weer een opleiding te volgen, maar ik ben ook blij dat het er nu weer bijna op zit. Dan heb ik weer wat meer tijd voor andere leuke dingen.

Zo liggen er bijvoorbeeld nog 4500 vakantiefoto’s uit China te wachten om te worden uitgezocht, afgedrukt en ingeplakt. En ik mag ook nog 9 uur videofilm uit China monteren tot een mooie DVD van 1 uur. Maar dan moet ik eerst een nieuwe versie van Studio (Pinnacle Studio 11 Ultimate Editon) aanschaffen. Want op mijn nieuwe laptop draait Vista en daar werken de oudere Versies van Studio niet lekker mee samen.

Morgen weer aan het werk en morgenavond ook weer naar school voor de laatste module. We kunnen terugkijken op een schitterende reis met 4323 foto’s en bijna 9 uur videotape. Naast werk en studie zal ik mij de komende maanden maar eens gaan bezighouden met het uitzoeken van al die foto’s en film.

Voor de eerste indrukken van onze reis kun je kijken op onze reiswebsite www.aroundtheworld.net/reizen/china.

Mijn gemiddelde cijfer over de eerste vijf opdrachten voor module 1 staat op een 8.4, volgende week hoor ik als het goed is mijn cijfer voor de laatste opdracht.

20 avonden school verdeeld over 10 maanden en twee keer examen doen. Dat wordt dus weer blokken. Dennis begint deze maand ook met een opleiding … dus dan kunnen we straks samen huiswerk maken.

Foto: Cees Baars

Fietskoerier voor pijlsnel vervoer
door FEMKE KAREL

19 SEPTEMBER 2006 – APELDOORN – Hij is de eerste, de enige en daarbij de snelste fietskoerier van Apeldoorn. Marc Prins uit Wapenveld stopte met zijn werk als magazijnmedewerker en koos ervoor om voortaan als fietskoerier door het leven te gaan.

Zestien jaar lang werkte hij in een magazijn. ‘Ik was het zo zat dat ik besloot het roer om te gooien.’ Twee jaar deed hij onderzoek om te kijken of een bestaan als fietskoerier mogelijk was. ‘In Apeldoorn zag ik een lege markt. Hier was nog geen fietskoerier en de stad ken ik goed genoeg.’

Hij is nu twee weken aan de slag. In een kanariegeel pakje fiets hij door straten van Apeldoorn met maar één doel voor ogen. Zo snel mogelijk en goed de post bezorgen.

Prins bezorgt alles. ‘Van enveloppen tot aan bureaustoelen. Niets is mij te gek. Alles probeer ik zo snel mogelijk te leveren.’ Mensen kunnen bij Prins kiezen uit drie ritten: een normale rit, een snellere en een spoedrit. Bij een normale rit levert hij de post binnen twee uur, bij de snelle rit binnen anderhalf uur en bij een spoedrit levert hij de verzending binnen een uur.

Nu zijn het met name bedrijven die Prins bellen voor een klus. ‘Ik haal voor hen de postbussen leeg. Dat is een vaste basis. Je weet iedere dag voor wie en wat je rijdt.’ Onder particulieren is Prins nog niet erg bekend. ‘Laatst nog, ik kwam bij mensen vertrouwelijke post afleveren. Ze keken me aan met ogen zo groot als schoteltjes. Ze snapten niet dat ik de post kwam brengen. Het ongeloof was zo groot dat ze zelfs de politie belden om me te controleren.’ Prins kan hier om lachen. ‘Met dit gele pakkie aan, zien mensen me als een vreemde eend. Ik moet het vertrouwen eerst nog winnen. Als fietskoerier heb je een grote verantwoording, want je rijdt vaak met vertrouwelijke stukken. Je moet weten wat je moet doen mocht je onverhoopt een ongeluk krijgen.’

Alle eerste klussen biedt hij ter kennismaking aan met vijftig procent korting. ‘Voor een spoedrit betalen ze dan maar vijf euro.’ Dit zijn ook de ritten die hij het mooist vindt. ‘Lekker hard op die pedalen trappen en helemaal los gaan.’ Een flinke regenbui of harde tegenwind maken hem daarbij niets uit. ‘Door de druk om het pakje op tijd af te leveren vergeet je de regen. Als ik dan op tijd op de plaats van bestemming kom, geeft me dat een enorme kick. En daar komt bij dat ik natuurlijk niet van suiker ben en me er goed op kan kleden.’

Eenzaam vindt hij zijn werk niet. ‘Mensen vragen me dat vaak. Maar ik geniet van de stilte. Ik, mijn fiets en de natuur. Heerlijk. En mocht ik dan toch behoefte hebben aan een praatje, dan ga ik lekker een kopje koffie drinken bij koffiehuis Caldi aan de Paslaan.’

Naast de bakkies sloot drinkt Prins vier liter zelfgemaakte energiedrank op een dag. ‘Water, een mespuntje zout en een klein beetje ranja voor de smaak. Ik kreeg dit recept van een sportschool. Het smaakt precies zo als de sportdrank Aquarius, alleen is het veel goedkoper.’

Bron: De Stentor

Leuk initiatief zo’n fietskoerier, ik hoop dat hij het gaat volhouden. Ik ben alleen wel heel erg nieuwsgierig hoe hij het voor elkaar heeft gekregen om een bureaustoel te vervoeren op zijn fiets. Waarschijnlijk een kwestie van erg creatief zijn. Trouwens wel iets om te onthouden voor het werk. Daar moeten we ook wel eens iets snel bezorgen ergens in Apeldoorn. De fietskoerier is volgens mij goedkoper dan dat we zelf op de fiets stappen en 1 á 2 uur weg zijn van kantoor.

O ja, en natuurlijk dit nieuwe weblog, de buurtbarbecue en nog veel meer gedaan. En morgen … weer op tijd op om eens te gaan kijken hoe het op het werk gaat.