Hoe is het mogelijk dat wij als geborenen in de 50-er/60-er/70-er jaren, nog leven?
Volgens de theorieën anno 2005 zouden we toch al lang dood moeten zijn?

Wij zaten in auto’s zonder veiligheidsstoeltjes, gordel of airbag.
Onze bedden en speelgoed waren geschilderd met verf vol lood en cadmium.
Boven aan een trap was geen hekje; wie te ver ging kukelde gewoon naar beneden.
Als je wakker werd in bed hoorde niemand dat, en als er echt iets was moest je hard schreeuwen voordat je ouders het merkten.
Flessen met gevaarlijke stoffen en alle apotheekflessen konden we gewoon met onze handjes en beperkte motoriek openen.
Poorten en deuren gingen gewoon dicht en als je met je vingers er tussen zat waren ze weg,
Op de fiets zat je achterop met je gat op de bagagedrager en probeerde Je vast te houden aan de schroefveren van het zadel voor je.
Een helm hadden ze nog niet eens op een bromfiets, laat staan op een fiets.
Water dronken we uit de kraan, niet uit een fles.
Brood stond stijf van conserveringsmiddelen, na twee weken was een Bums nog net zo vers als in de winkel.
Kleur en smaakstoffen moeten ook toen al bestaan hebben, want zo rood, groen of geel als die limonade toen was, zie ik ze nu echt niet meer.
Een kauwgom legde je ’s avonds op het nachtkastje en stak je ’s morgens weer in je mond.
Op school hadden ze maar één maat bank en met zo’n heerlijk gevaarlijke klep eraan.
Schoenen waren meestal al ingedragen door broer, zus, neef of zo, en ook je fiets was of te groot of te klein.
Een fiets had geen versnellingen en als een band kapot was leerde je vader je zo snel mogelijk om hem zelf te plakken.
We gingen ’s morgens weg van huis en we kwamen terug als de straatverlichting aan ging. Niemand wist in de tussentijd waar we waren en we hadden geen GSM mee!
Het bos of een park was een plek om te spelen en geen vieze mannetjes-verzamelplek.
Als we naar een vriendje gingen, liep je er gewoon naar toe, je hoefde niet aan te bellen en ook geen afspraak te maken. Er ging ook géén volwassene met je mee.
Wij aten ook al koekjes en kregen brood met veel boter en werden toch niet dik.
We dronken uit dezelfde fles als onze vrienden en niemand werd er ziek van.
Wij hadden geen Playstation, Nintendo, X-box, 64 televisiezenders, videofilms, dvd, surround sound, eigen televisies, computer of internet. Wij hadden vrienden!
De televisiezender begon pas om 18.00 uur. Dan kwam een uurtje wat leuks voor kinderen en oh wee als je daarna durfde op te staan om op een knopje van een andere zender te duwen (die zaten aan het toestel vast). Pa bepaalde wat en hoe lang je daarna nog keek.
We hebben ons gesneden, botten gebroken, tanden uitgevallen en hier werd niemand voor naar de rechter gesleept. Dat waren gewoon ‘ongelukken’ en soms kreeg je er ook nog zelf een extra pak slaag voor.
Wij vochten en sloegen elkaar soms groen en blauw, er was geen volwassene die zich er druk over maakte, laat staan dat je een lieveheersbeestje op je jas knoopte.
Pedagogisch verantwoord speelgoed maakten we zelf - met stokken sloegen we naar ballen, we bouwden zeepkisten en merkten onder aan de berg dat we de rem vergeten waren.
We voetbalden op straat, en alleen wie goed was mocht mee doen; wie niet goed genoeg was moest maar blijven kijken en leren omgaan met teleurstellingen of je kon in de goal staan.
Op school zaten ook domme kinderen. Zij gingen en kwamen op dezelfde tijd als wij en kregen dezelfde lessen. Zij deden soms een klas nog een jaar en daarover waren ook geen discussies op ouderavonden.
De meester had altijd gelijk.
We smeerden onze boterhammen zelf, met een grote-mensen-mes, en als je ze vergeten was kon je op school niets kopen! Als je de korst niet at, had je een beetje meer honger de rest van de dag.
Wij gingen met de fiets naar school, helemaal zelf, ook in de winter! Als je moeder aan de huisdeur naar je zwaaide was je een watje!
Als je problemen veroorzaakt had waren je ouders het eens met de politie. Ze kwamen wel om je te halen, maar niet om je er uit te lullen. Onze daden hadden consequenties. Dat was duidelijk en je kon je niet verstoppen.
Wij hadden vrijheid, mislukkingen, succes en verantwoordelijkheid. We hebben moeten leren er mee om te gaan.
Onze generatie heeft veel mensen voortgebracht die problemen kunnen oplossen, innovatief bezig zijn en daarbij risico durven nemen en instaan voor de gevolgen.

Hoor jij ook daar bij?
GEFELICITEERD!
WIJ WAREN HELDEN!

Klik op het icoontje om te luisteren naar de nieuwe NS-klachtenlijn. Hij is echt grappig.

“Papa? Zeg me eens, hoe ben ik ontstaan?”
“Wel goed mijn kind, het moest er eens van komen, en waarom niet vandaag, luister goed! Papa en mama zijn elkaar tegengekomen in een cybercafé. Papa heeft in de toiletten van dat cybercafé een verbinding gemaakt met mama. Op dat moment heeft mama een paar downloads gedaan van de memorystick van papa. Toen papa klaar was met het uploaden, stelden we vast dat we geen firewall hadden gebruikt. Aangezien het te laat was om te cancelen of te deleten, zaten we na negen maanden met een virus!!!”

A Spanish teacher was explaining to her class that in Spanish, unlike English, nouns are designated as either masculine or feminine.
“House” for instance, is feminine: “la casa.”
“Pencil,” however, is masculine: “el lapiz.”

A student asked, “What gender is ‘computer’?”
Instead of giving the answer, the teacher split the class into two groups, male and female, and asked them to decide for themselves whether “computer” should be a masculine or a feminine noun.
Each group was asked to give four reasons for its recommendation.

1. The men’s group decided that “computer” should definitely be of the feminine gender (”la computer”), because:
2. No one but their creator understands their internal logic;
3. The native language they use to communicate with other computers is impossible to understand for everyone else;
4. Even the smallest mistakes are stored in long term memory for possible later retrieval;

As soon as you make a commitment to one, you find yourself spending half your paycheck on accessories for it.

The women’s group, however, concluded that computers should be Masculine (”el computer”), because:

1. In order to do anything with them, you have to turn them on;
2. They have a lot of data but still can’t think for themselves;
3. They are supposed to help you solve problems, but half the time they ARE the problem;
4. As soon as you commit to one, you realize that if you had waited a little longer, you could have gotten a better model.

The women won.

Wat doet jouw computer als je slaapt???

Zet je geluid aan en klik op de link hierboven.

Hebben jullie ook zo’n hekel aan een torenhoge telefoonrekening. Ikke wel … maar ik vind het ook heerlijk om lekker lang aan de telefoon te hangen.

Ik heb nu via een Belgische website de oplossing gevonden. Via deze site kun je helemaal gratis bellen.

Ook geïnteresseert? Klik dan op onderstaande link en bel zoveel je maar wilt zonder ervoor te hoeven betalen.

GRATIS BELLEN! KLIK HIER!

Onderstaande mop kreeg ik gisteren van een collega. Ik vind hem wel geinig.
Een herder hoedt zijn kudde schapen op een veld als hij een nieuwe blinkende BMW in een stofwolk ziet naderen. De bestuurder, een stoere jonge projectmanager elegant gekleed in een pak van Versace, schoenen van Gucci, een bril van Ray Ban en een stropdas van Yves Saint Laurent, stopt en leunt uit het raam: “Als ik jou precies vertel hoeveel schapen je hebt, krijg ik er dan eentje van je?”, vraagt hij aan de herder.
De herder kijkt de yup aan en zegt: “Oke, waarom niet”.

De yup trekt onmiddelijk zijn Dell-laptop tevoorschijn en verbindt deze via bluetooth met zijn KPN-mobieltje. Hij maakt via GPRS een verbinding met internet en suft naar een website van NASA. Daar selecteerd hij een navigatiesysteem om zijn exacte positie te bepalen. Vervolgens stuurt hij de data naar een andere NASA asteliet die het het gebied scant en hem een haarscherpe foto stuurt.
De yup opent Adobe Photoshop en stuurt de foto naar een lap in Hamburg dat hem binnen enkele seceontden een e-mail stuurt op zijn Palm Pilot met de bevestiging dat de foto is bewerkt en opgeslagen. Via een ODBC-connectie maakt hij verbinding met een MySQL-database en in een Excel-scheet met honderden ingewikkelde formules laadt hij alle data via de e-mail van zijn Blackberry. Na enkele minuten genereert het programma een antwoord van 150 pagina’s die de yup afdrukt op zijn mini HP Laserjet.
Hij kijkt de herder aan en zegt: “Je hebt exact 1586 schapen.”
“Dat klopt”, zegt de herder. “Je mag dus een schaap uitzoeken.”
De yup stapt uit zijn BMW en zoek een dier uit, doet hem in de kofferbak.
Dan zegt de herder: “Maarreuh, als ik jouw beroep raad, geef je me dan het dier weer terug?”
De yup denkt even na en zegt: “Oke, waarom niet.”
De herder zegt: “Je bent een projectmanager.”
“Ongelooflijk!” zegt de yup, “Hoe weet je dat?”
“Da’s niet zoe moeilijk”, zegt de herder. “Je verschijnt terwijl niemand daarom gevraagd heeft. Je stelt een vraag waar niemand op zit te wachten en je wilt betaald worden voor het antwoord, terwijl ik dat antwoord al weet en … je begrijpt geen flikker van mijn werk … Dus geef terug die hond!”

Let op: Nieuw Virus!

Er is weer een nieuw virus gesignaleerd, dat vele namen kan hebben, maar zich vooral verspreid onder de naam ‘Werk’. Als via je baas of directe collega’s ‘Werk’ of ‘Opdrachten’ toegestuurd krijgt via email of op welke manier dan ook: Raak het onder geen voorwaarde aan!

Dit virus schakelt je privéleven volledig uit!
Als je in contact komt met het virus, volg dan de volgende instrukties:

1. Doe je jas aan en neem twee collega’s mee. Ga direct naar de dichtstbijzijnde kroeg.
2. Bestel drie biertjes en drink ze met je collega’s op.
3. Heb je instruktie nr. 2 minstens 14 keer herhaald, dan zul je merken dat het ‘Werk’-virus geheel uit je systeem is verdwenen.
4. Stuur deze waarschuwing zo snel mogelijk naar minstens 5 vrienden.
   Heb je geen 5 vrienden? Dan heeft het virus je al te pakken en heeft het al te veel invloed gekregen op je privéleven.

Sterkte!